تنهایی من قانون عشق است و عشق ارمغان دلدادگیست

 و این سرنوشت سادگیست !

 چه قانون عجیبی  چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی

 که هر بار ستاره زندگی ات را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره

 امید کنی  و خود در تنهایی و سکوت با چشمهایی خیس از غرور

 جدایی از ستاره زندگیت را به نظاره بنشینی و خموش و بی صدا

 به شادی  ستاره از تو جدا  گشته دل خوش کنی

و باز هم تو بمانی و تنهایی و دوری

و باز هم تو بمانی و یک عمر صبوری

بار الهی صبرم عطا کن که راضیم به رضای تو